لوگوی جشنواره وب و موبایل ایران
btnmenu
telegram-drsalamat

چاقی موضعی

 مقالات سلامت ,     منتشر شده در52 روز پیش ,      بدون دیدگاه ,      44

    اشتراک گذاری مطلب :
  • facebook
  • twt
  • google

Overweight

چاقی و اضافه وزن به افزایش بیش از حد بافت چربی در بدن گفته می شود و بطور کلی زمانی ایجاد می شود که میزان انرِژی دریافتی بیش از میزان انرژی مصرفی باشد. اگرچه عوامل دیگری مانند ژنتیک، رژیم غذایی نادرست )خوردن غذاهای پر کالری و پر چرب و پر قند( کم تحرکی و مشکلات روحی )خوردن بیش از اندازه، پرخوابی و افسردگی( نیز می تواند باعث بروز چاقی گردد. چاقی علاوه بر مشکل زیبایی فرد را در خطر ابتلا به بیماری فشار خون، افزایش قند خون)دیابت(، سرطانهای مختلف، مشکل استخوانها و مفاصل و بسیاری از بیماریهای دیگر قرار می دهد. ثابت شده است حتی کاهش کمی از اضافه وزن می تواند اثر زیادی روی بهبود سلامتی داشته باشد و در بسیاری موارد این هدف با ورزش، رژیم غذایی سالم و صحیح و تغییر در عادت زندگی فرد و همچنین بهبود بخشیدن به حالات روحی روانی که فرد به سبب آنها تمایل به خوردن بیش از حد پیدا می کند، قابل دسترسی است؛ البته با تشخیص پزشکان معالج، در صورت وجود مقاومت به درمان، می توان از درمان دارویی و در مواردی که چاقی کشنده وجود دارد از درمان جراحی کمک گرفت.

در جامعه امروزی فراوان هستند افرادی که از چاقی های موضعی رنج می برند. به دلیل آموزش های فراوان بویژه برای جوانان ،  خیلی از افراد نسل جدید ، مراقب کنترل وزن خود هستند ، ولی در بین این افراد نیز تجمع چربی در یک قسمت از بدن و یا  چاقی موضعی از مشکلات رایج است.

کدامیک از چربی های موضعی بیشترین اهمیت را دارد ؟

چاقی موضعی بیشتر در قسمت شکم، پهلو، پشت، ران، بازو، زانو، و غبغب دیده می شود.  چاقی موضعی در شکم شایعترین و مهمترین نوع چاقی موضعی می باشد و چون با دیابت نوع ۲ و سلامت قلبی عروقی در ارتباط است اهمیت زیادی دارد. اکثر مراجعین به کلینیک های لاغری ، از چاقی شکمی شکایت دارند.  چاقی شکمی به دلیل عوارض فراوانی که برای سلامتی فرد به همراه دارد ، نسبت به سایر چاقی های موضعی ) مثل چاقی ران ، باسن و …( مهم تر است.

مطالعات اخیر تاکید دارند که شروع عوارض چاقی شکمی بسیار زودهنگام است و حتی قبل از آن که شما جزء افراد چاق قرار بگیرید ، علائم اختلالات متابولیک و نیز بیماری های قلبی و عروقی آغاز می گردند. چاقی شکمی از لحاظ پزشکی ، به عنوان عامل خطر قابل مشاهده در سندرم متابولیک مطرح است. عوامل خطر سندرم متابولیک شامل : چاقی شکمی ، مقاومت به هورمون انسولین ، تری گلیسرید بالا ، کلسترول بالا و فشار خون بالا می باشند. زمانی که بیمار حداقل سه عامل از این عوامل خطر را داشته باشد ، نشان می دهد دچار سندرم متابولیک است.

این افراد در معرض خطر بالایی برای ابتلا به بیماری های قلبی ، سکته و دیابت قرار دارند. در حقیقت ، مرگ در اثر بیماری های قلبی و عروقی در این افراد تقریبا دو برابر ، و خطر حمله قلبی و سکته در آنها سه برابر می باشد. این عوامل خطر را می توان با اجرای رژیم های غذایی سالم در برنامه ی روزانه مانند کاهش مصرف غذاهایی که چربی اشباع و ترانس بالایی دارند و نیز انجام فعالیت بدنی کنترل کرد. البته گاهی تغییر سبک زندگی برای کاهش عوامل خطر کافی نیست و ممکن است نیاز به مصرف دارو تحت نظر پزشک باشد.

تجمع بافت چربی در ناحیه شکم معمولا با اندازه گیری دور کمر در ناحیه ناف قابل اندازه گیری است. اگر دور کمر در آقایان مساوی یا بیشتر از ۱۰۲ سانتی متر و در خانم ها مساوی یا بیشتر از ۸۸ سانتی متر باشد ، نشان می دهد فرد دچار چاقی شکمی است.

اما مراجعین زیادی نیز از چاقی نواحی دیگر بدن ، به ویژه چاقی بازوها ، سینه و یا ران شاکی هستند. شاید شما از تجمع چربی در این نواحی به دلیل جنبه های زیبایی ) به هم خوردن تناسب اندام ( خسته شده باشید ، ولی این مژده را باید به شما بدهم که هیچ کدام از این نوع چاقی ها ، به اندازه چاقی شکمی برای سلامتی شما مضر نیست.  طبق تحقیقات، چاقی شکمی سلامت فرد را به شدت به خطر می اندازد و هم اکنون عوارض آن از خود چاقی بیشتر شده است. جالب این که کم نیستند کسانی که دچار اضافه وزن و چاقی نیستند اما مبتلا به چاقی شکمی هستند از طرفی ممکن است چاقی شکمی به دلیل نامتناسب کردن اندام شخص را آزار دهد اما تحقیقات نشان داده که چاقی شکمی حتی در کسانی که وزن طبیعی دارند می تواند عامل بروز بیماری های متابولیک در آن ها شود.

چاقی شکم در اکثر افراد دیده میشود و با افزایش سن این نوع چاقی بیشتر دیده می شود.برای کوچک کردن شکم باید صبر و حوصله زیادی داشته باشید ناحیه پائین شکم و پهلوها دو قسمتی هستند که با ورزش و رژیم غذایی به سختی لاغر می شوند. و تنها شیوه مفید برای لاغر کردن این قسمت ها عمل به یک رژیم غذایی استاندارد، ورزشهای مربوط به شکم، انجام ورزشهای هوازی ( پیاده روی، دویدن، دوچرخه سواری،  شنا، کوهنوردی و وزنه برداری ) میباشد.

این نکته را بدانید آن قسمت از بدن که زودتر چاق می شود آخر از همه لاغر می شود. در آقایان شکم و پهلوها در خانم ها باسن، ران و کمر دیرتر لاغر می شوند. برای از بین بردن چربی شکم ۳-۴ بار در هفته به مدت ۳۰-۶۰ دقیقه به طور مستمر ورزش هوازی را انجام دهید. فعالیت بدنی می تواند ساده ترین آن یعنی پیاده روی باشد و تحقیقات نشان داده که پیاده روی منظم ۷ تا ۱۰ درصد از وزن مبتلایان به چاقی مفرط را کم می کند و چاقی شکمی آن ها قابل کنترل می شود. نکته این جاست که با همین مقدار کاهش وزن، بسیاری از اختلالات متابولیک ناشی از چاقی در افراد چاق کنترل خواهد شد.یک ساعت پیاده روی در روز خوب است ولی باید در حالت تند و پشت سر هم باشد. اما این نکته را بدانید که ورزش تنها، بدون رژیم غذایی خیلی موثر نیست.

هر فرد باید فعالیت ورزشی را که دوست دارد شروع کند و در آن مداومت داشته باشد. نباید ورزش را پیش ازآن که منافعش شروع به ظاهر شدن کند، کنار گذاشت بیشتر افراد انگیزه خود را پس از تقریبا حدود ۲ ماه از دست می دهند آنها تصور می کنند که باید بهبودی قابل رویتی را احساس کنند و وقتی این طور نمی شود احساس می کنند با این همه عرق کردن و کار سخت باز هم تفاوتی ایجاد نشده است در حقیقت اکثر افراد تا زمانی که به صورت منظم برای مدت ۳ ماه ورزش نکرده باشند، بهبودی قابل ملاحظه ای را مشاهده نخواهند کرد. بنابراین نباید برنامه ورزشی را کنار گذاشت باید صبور بود و ادامه داد چون این انتظار و تلاش ارزشش را دارد. همچنین باید به خاطر داشت که با ساختن عضلات و از دست دادن چربی ها ممکن است فرد در ابتدا تغییر چندانی نکنند. اما به تدریج  متوجه خواهد شد که بدنش شکل گرفته و لباسهایش قشنگ تر می نماید فردی که شروع به ورزش می کند همچنین پس از ۳ ماه احساس بهتری خواهد داشت حتی اگر شاخص های بدنی وی در ظاهر تغییری نکرده باشد لذا نباید توقع تغییرات سریع را داشت شما به ورزش کردن ادامه دهید نتیجه خواهید گرفت.

 

 

                                         راحله سلیمانی نیا

                                     کارشناس ارشد مدیریت ورزشی

 

  بدون دیدگاه